Posty z tej serii:

Witam Cię w ostatniej części serii, w której opisuję, w jaki sposób zrealizowałem mechanizmy wdrażania nowych wersji Systemu komentarzy na blogu, wykorzystując do tego narzędzie FAKE. Trzy poprzednie artykuły dotyczyły wgrywania artefaktów ze zmianami. W tym artykule przejdziemy przez funkcjonalności przygotowania kodu do wdrożenia.

Design

Cały proces składa się z kroków:

  1. Pobranie źródeł z systemu kontroli wersji
  2. Kompilacja kodu
  3. Uruchomienie testów jednostkowych
  4. Przygotowanie do wdrożenia Endpointa BlogComments, za pomocą komendy dotnet publish
  5. Przygotowanie do wdrożenia komponentu Web, za pomocą tej samej komendy dotnet publish

W tym momencie natrafiamy na klasyczny element do rozstrzygnięcia - w jaki sposób podzielić kod. Co powinno być razem, a co osobno. Pisałem o tym trochę w drugiej części. Strategia, która w takich sytuacjach pomaga mi podjąć decyzję, zwłaszcza wtedy, kiedy od razu nie widać rozwiązania, polega na rozważaniu dwóch skrajnych podejść:

  1. Maksymalnie wszystko uwspólnić
  2. Maksymalnie wszystko rozdzielić

W ten sposób zwiększam swoją szansę na zauważenie plusów oraz minusów. Następnie bazując na tej wiedzy, podejmuję decyzję.

W pierwszym przypadku mógłbym zakodować wszystko w jednym Targecie w jednym pliku .fsx. Plus byłby taki, że miałbym wszystko w jednym miejscu i od razu wiedziałbym, w którym miejscu wprowadzać ewentualne zmiany. Minusem mogłoby być to, że z każdą zmianą musiałbym testować cały proces od początku do końca.

W drugim przypadku mógłbym umieścić każdy krok w osobnym Targecie, a każdy Target w osobnym pliku .fsx. Plusem byłoby to, że mógłbym wprowadzać zmiany niezależnie dla każdego kroku. Minus byłby taki, że miałbym kod w różnych miejscach.

Jeśli udało Ci się zrealizować ćwiczenie opisane w drugiej części, to zauważysz, że mamy tutaj taką samą sytuację, a mianowicie plusy pierwszego podejścia stają się automatycznie minusami podejścia drugiego i odwrotnie.

Jeśli żadne z podejść mi nie pasuję, to przechodzę do drugiej iteracji, patrząc, co mogłoby być razem, a co osobno itd.

Ostatecznie wyszło mi, że najbardziej pasującą opcją jest zakodowanie poniższych kroków w jednym pliku .fsx:

  1. Target o nazwie Compile Code:
    • Pobranie źródeł z systemu kontroli wersji
    • Kompilacja kodu
  2. Target o nazwie Run Unit Tests:
    • Uruchomienie testów jednostkowych

Krok przygotowania do wdrożenia za pomocą komendy dotnet publish pasuje, aby był w osobnym pliku .fsx jako jeden Target o nazwie Publish Artifacts, który w parametrze przyjmuję ścieżkę do projektu, który ma zostać opublikowany.

Develop

Mając zaprojektowane rozwiązanie, możemy przejść do implementacji. Na początek kompilacja kodu oraz testy jednostkowe np. w pliku o nazwie build.fsx:

// Targets
Target.create "Compile Code" (fun _ ->
    let buildArtifactsWorkingDirectoryPath = retrieveParam buildArtifactsWorkingDirectoryPathParamName
    let gitRepositoryUrl = retrieveParam gitRepositoryUrlParamName
    let buildArtifactsSubDirectoryName = retrieveParam buildArtifactsSubDirectoryNameParamName
    let solutionRelativePath = retrieveParam solutionRelativePathParamName
    
    let buildArtifactsPath = buildArtifactsWorkingDirectoryPath + "\\" + buildArtifactsSubDirectoryName
    let slnPath = buildArtifactsPath + "\\" + solutionRelativePath

    Trace.trace ("-> Solution " + slnPath)
    
    Trace.trace ("-> Clean " + buildArtifactsPath)
    Shell.cleanDir buildArtifactsPath

    Trace.trace ("-> Clone " + gitRepositoryUrl)
    Repository.clone buildArtifactsWorkingDirectoryPath gitRepositoryUrl buildArtifactsSubDirectoryName
    
    Trace.trace ("-> Build " + slnPath)
    DotNet.build (fun p -> { p with Configuration = DotNet.BuildConfiguration.Release }) slnPath
    
    Trace.trace "-> Code built successfully."
)

Target.create "Run Unit Tests" (fun _ ->
    let buildArtifactsWorkingDirectoryPath = retrieveParam buildArtifactsWorkingDirectoryPathParamName
    let buildArtifactsSubDirectoryName = retrieveParam buildArtifactsSubDirectoryNameParamName
    let solutionRelativePath = retrieveParam solutionRelativePathParamName

    let buildArtifactsPath = buildArtifactsWorkingDirectoryPath + "\\" + buildArtifactsSubDirectoryName
    let slnPath = buildArtifactsPath + "\\" + solutionRelativePath

    Trace.trace ("-> Solution " + slnPath)

    DotNet.test (fun p -> 
        { p with
            NoBuild = true
            Configuration = DotNet.BuildConfiguration.Release
        }) slnPath

    Trace.trace "-> Unit Tests run successfully."
)

//// Dependencies
open Fake.Core.TargetOperators

"Compile Code"
    ==> "Run Unit Tests"

// start build
Target.runOrDefaultWithArguments "Run Unit Tests"

Standardowo w powyższym kodzie pominąłem elementy opisane w poprzednich częściach tej serii. Całość implementacji możesz zobaczyć na moim GitHubie.

Elementem startowym jest uruchomienie testów jednostkowych, które zależne są od sukcesu kompilacji kodu. Kod pobierany jest z Gita za pomocą funkcji clone należącej do modułu Repository, który udostępniany jest przez FAKEa. Następnie uruchamiana jest kompilacja za pomocą funkcji build należącej do modułu DotNet, który również dostarcza FAKE.

Kiedy dotarłem do momentu kompilacji kodu, wpadła mi nowa wiedza z języka F#. W poprzedniej implementacji, zakodowanej w PowerShellu, jawnie podawałem konfiguracją Release. W implementacji z wykorzystaniem funkcji DotNet.build chciałem uzyskać taki sam efekt. Sygnatura funkcji w piątej wersji FAKEa wygląda tak:

val build:setParams:(DotNet.BuildOptions -> DotNet.BuildOptions) -> project:string -> unit

Co oznacza, że funkcja przyjmuje dwa parametry:

  • Pierwszy parametr jest funkcją, która przyjmuje parametr typu BuildOptions i zwraca wartość typu BuildOptions
  • Drugi parametr to ścieżka do projektu/solucji do kompilacji

Funkcja nie zwraca żadnej wartości.

Pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy, to podejście obiektowe. Podstawię pod zmienną BuildOptions.Configuration nową wartość udostępnianą przez FAKEa - DotNet.BuildConfiguration.Release. Efekt? Błąd kompilacji z informacją:

This field is not mutable

No tak. W F# domyślnie wszystkie już utworzone wartości są niezmienne. Poza tym BuildOptions nie jest klasą, tylko typem Record, który nie występuję np. w wersji ósmej języka C#. Research w internecie naprowadził mnie na nową konstrukcję języka F# - Copy and Update Record Expressions. Połączenie tej konstrukcji z możliwością tworzenia funkcji anonimowych okazało się tym, czego potrzebowałem. Fragment kodu:

DotNet.build (fun p -> { p with Configuration = DotNet.BuildConfiguration.Release }) slnPath

oznacza utworzenie anonimowej funkcji z parametrem p, który jest typu BuildOptions, z ciałem funkcji, w której za pomocą słowa kluczowego with podmieniany jest Record field o nazwie Configuration na wartość DotNet.BuildConfiguration.Release. Drugim parametrem funkcji DotNet.build jest ścieżka do pliku .sln.

Uruchomienie testów jednostkowych odbywa się poprzez wywołanie funkcji DotNet.test, gdzie test jest nazwą funkcji, a DotNet modułem udostępnianym przez FAKEa. Wywołanie funkcji odbywa się za pomocą tej samej konstrukcji, którą opisałem w powyższym akapicie.

Przejdźmy teraz przez implementację publikacji, umieszczając kod np. w pliku publish.fsx:

// Targets
Target.create "Publish Artifacts" (fun _ ->
    let projectPath = retrieveParam projectPathParamName
    let rid = retrieveParam ridParamName
    
    Trace.trace ("-> Project " + projectPath)
        
    Trace.trace ("-> Publish " + projectPath)
    DotNet.publish (fun p -> 
        { p with
            Configuration = DotNet.BuildConfiguration.Release
            NoBuild = true
            Runtime = if rid = "empty" then p.Runtime else Some rid
        }) projectPath
    
    Trace.trace "-> Code published successfully."
)

//// Dependencies

// start build
Target.runOrDefaultWithArguments "Publish Artifacts"

Zgodnie z założeniami projektowymi, jeden Target odpowiada za publikację, która odbywa się poprzez wywołaniem funkcji publish należącej do modułu DotNet. Funkcja przyjmuje konfigurację pod postacią rekordu BuildOptions oraz ścieżkę do projektu, który ma zostać opublikowany. Tym razem w opcjach podmieniamy trzy wartości:

  1. Configuration - tak, jak poprzednio, ustawiamy wersję Release
  2. NoBuild - mamy już zbuildowany kod, więc nie trzeba powtarzać tej operacji
  3. Runtime - jeśli chcemy opublikować kod pod konkretne środowisko np. Windows

Test & Deploy

Stworzyliśmy dwa skrypty FAKEa. Do przygotowania do wdrożenia całego Systemu komentarzy potrzebne są trzy skrypty PowerShell. Pierwszy np. run_build.ps1 uruchamia kompilację oraz testy jednostkowe:

# fake build parameters
$buildArtifactsWorkingDirectoryPath = "buildArtifactsWorkingDirectoryPath=[path_to_sln_directory]"
$gitRepositoryUrl = "gitRepositoryUrl=[path_to_git_repository]"
$buildArtifactsSubDirectoryName = "buildArtifactsSubDirectoryName=build_artifacts"
$solutionRelativePath = "solutionRelativePath=src"

#execute script
fake run build.fsx -e $buildArtifactsWorkingDirectoryPath -e $gitRepositoryUrl -e $buildArtifactsSubDirectoryName -e $solutionRelativePath

Drugi np. run_publish_blogcomments.ps1 publikuje kod Endpointa BlogComments:

# fake build parameters
$projectPath = "projectPath=[path_to_endpoint_project]"
$rid = "rid=empty"

#execute script
fake run publish.fsx -e $projectPath -e $rid

Trzeci np. run_publish_web.ps1 publikuje kod komponentu Web:

# fake build parameters
$projectPath = "projectPath=[path_to_web_project]"
$rid = "rid=empty"

#execute script
fake run publish.fsx -e $projectPath -e $rid

Kod uruchamiany jest tak samo, niezależnie od tego, czy artefakty mają być wdrażane na środowisko testowe, czy produkcyjne.

W ten oto sposób dotarliśmy do końca serii, w której podzieliłem się z Tobą moimi doświadczeniami przy realizacji funkcjonalności CI/CD z wykorzystaniem narzędzia FAKE. Samo narzędzie posiada o wiele więcej możliwości. Jeśli chcesz sprawdzić w praktyce, jak działa mechanizm, wdrożony za pomocą skryptów, z którymi zapoznałeś/zapoznałaś się w tej serii, zostaw komentarz pod tym artykułem. Jestem ciekaw, jakich narzędzi używasz do realizacji procesów CI/CD dla funkcjonalności, którymi się zajmujesz.

=

Komentarze