Posty z tej serii:

W poprzednim artykule przeszliśmy przez funkcjonalność wdrażania aplikacji webowej, której jedynym zadaniem jest hostowanie Endpointa NServiceBus. W kontekście Systemu komentarzy na blogu wdrażany Endpoint jest właścicielem komponentu przetwarzającego dodane komentarze. System posiada też drugi komponent, który przyjmuje komentarze od użytkowników, a następnie wysyła je do wcześniej wspomnianego Endpointa. Komponent ten hostowany jest w osobnej aplikacji webowej napisanej we frameworku ASP.NET w połączeniu z frameworkiem NancyFx. Dodanie komentarza odbywa się poprzez obsługę żądania HTTP. ASP.NET przyjmuje żądanie, przekierowuje je do modułu NancyFx, który wysyła Message do Endpointa zawierającego obsługę komentarza.

W dalszej części artykułu przejdziemy przez funkcjonalności wdrażania aplikacji webowej, której zadaniem jest obsługa żądań HTTP.

Design

W odróżnieniu od aplikacji webowej hostującej Endpointa NServiceBus nie możemy tak po prostu wyłączyć aplikacji webowej obsługującej żądania HTTP. Wdrożenie trwa jakiś czas. Polega na usuwaniu aktualnych artefaktów oraz wgrywaniu nowych. W kontekście systemu komentarzy na blogu, w trakcie wdrożenia użytkownik nie mógłby dodawać komentarzy. Jedną ze strategi poradzenia sobie z taką sytuacją jest zastosowanie strategii Blue-Green-Deployment. Do zapoznania się ze szczegółami zapraszam Cię do przeczytania jednego z moich wcześniejszych artykułów.

Schemat, którego ja używam, zawiera kroki:

  1. Przygotuj lokalnie artefakty do wdrożenia
  2. Usuń artefakty:
    • Jeśli aktualnie działającą wersją jest Blue, to usuń ze zdalnej lokalizacji artefakty wersji Green
    • Jeśli aktualnie działającą wersją jest Green, to usuń ze zdalnej lokalizacji artefakty wersji Blue
  3. Wgraj artefakty z nową wersją:
    • Jeśli aktualnie działającą wersją jest Blue, to wgraj nową wersję na zasób zdalny dla wersji Green
    • Jeśli aktualnie działającą wersją jest Green, to wgraj nową wersję na zasób zdalny dla wersji Blue
  4. Wywołaj żądanie HTTP używając adresu URL dla wgranej wersji
  5. Ustaw przekierowanie żądań HTTP dla głównego URL na URL wgranej nowej wersji
  6. Wywołaj żądanie HTTP używając głównego adresu URL

Develop

Z poprzedniego artykułu wiesz już, w jaki sposób można pisać skrypty wdrożeniowe za pomocą narzędzia FAKE. Przejdźmy przez implementację zgodną z procesem opisanym w sekcji Design kodując program np. w pliku web_ftp_deploy.fsx:

// Targets
Target.create "Deploy Web" (fun _ ->
    let ftpWebPath = retrieveParam ftpWebPathParamName
    let deployArtifactsPath = retrieveParam deployArtifactsPathParamName
    let buildArtifactsPath = retrieveParam buildArtifactsPathParamName
    let settingsPath = retrieveParam settingsPathParamName
    let nservicebusPath = retrieveParam nservicebusPathParamName
    let webUrlRedirectValue = retrieveParam webUrlRedirectValueParamName
    let webUrlRedirect = retrieveParam webUrlRedirectParamName
    let mainWebConfigFilePath = retrieveParam mainWebConfigFilePathParamName
    let ftpMainWebConfigFilePath = retrieveParam ftpMainWebConfigFilePathParamName
    let webUrlMain = retrieveParam webUrlMainParamName
    
    Trace.trace ("-> Web " + ftpWebPath)

    Trace.trace ("-> Clean " + deployArtifactsPath)
    Shell.cleanDir deployArtifactsPath

    Trace.trace ("-> Copy " + buildArtifactsPath)
    Shell.copyDir deployArtifactsPath buildArtifactsPath FileFilter.allFiles

    Trace.trace ("-> Copy " + settingsPath)
    Shell.copyDir deployArtifactsPath settingsPath FileFilter.allFiles

    Trace.trace ("-> Copy " + nservicebusPath)
    Shell.copyDir deployArtifactsPath nservicebusPath FileFilter.allFiles

    Trace.trace ("-> Clean " + ftpWebPath)
    makeFtpAction (fun ftp -> ftp.RemoveFiles(ftpWebPath + "/*").Check())

    Trace.trace ("-> Upload files to " + ftpWebPath)
    makeFtpAction (fun ftp -> ftp.PutFiles(deployArtifactsPath + "\*", ftpWebPath + "/").Check())

    Trace.trace ("-> Call URL " + webUrlRedirect)
    try
        Http.get "" "" webUrlRedirect |> ignore
    with
    | :? System.Net.Http.HttpRequestException as ex ->
        Trace.trace ex.Message

        let isStatusCorrect = ex.Message.Contains("404");
        match isStatusCorrect with
        | true -> ()
        | false -> reraise()

    Trace.trace ("-> Set " + mainWebConfigFilePath)
    let webConfig = loadDoc(mainWebConfigFilePath)
    let webConfigWithChangedUrl = replaceXPathAttribute "//action[@type = 'Redirect']" "url" webUrlRedirectValue webConfig
    saveDoc mainWebConfigFilePath webConfigWithChangedUrl

    Trace.trace ("-> Upload file to " + ftpMainWebConfigFilePath)
    makeFtpAction (fun ftp -> ftp.PutFiles(mainWebConfigFilePath, ftpMainWebConfigFilePath).Check())

    Trace.trace ("-> Call URL " + webUrlMain)
    Http.get "" "" webUrlMain |> ignore

    Trace.trace (sprintf "-> Web %s deployed successfully." ftpWebPath)
)

// start build
Target.runOrDefaultWithArguments "Deploy Web"

W powyższym fragmencie kodu pominąłem elementy, które opisałem w poprzednim artykule. Całość implementacji możesz zobaczyć na moim GitHubie.

Podobnie jak poprzednio, tak i teraz chcemy, aby skrypt był uniwersalny. Dzięki temu będziemy mogli go wykorzystać przy wdrożeniach na różne środowiska. W pierwszej kolejności, za pomocą lokalnie zdefiniowanej funkcji retrieveParam, pobieramy parametry podawane przy uruchamianiu skryptu. Następnie przygotowujemy artefakty do wdrożenia za pomocą dostarczanych przez FAKEa funkcji Shell.cleanDir oraz Shell.copyDir. Kolejnym krokiem jest wyczyszczenie zdalnego zasobu oraz wgranie artefaktów. Wykorzystujemy do tego lokalnie zdefiniowaną funkcję makeFtpAction. Potem sprawdzamy, czy wgrana aplikacja webowa działa, odpytując ją żądaniem HTTP za pomocą funkcji Http.get, która pochodzi z przestrzeni nazw Fake.Net. Podany URL jest adresem wgranej aplikacji Blue lub Green. Jeśli wszystko działa, to za pomocą funkcji pochodzących z przestrzeni nazwa Fake.Core.Xml, ustawiamy w pliku web.config przekierowanie głównego adresu URL na adres wgranej aplikacji. Ostatnim krokiem jest sprawdzenie głównego adresu URL poprzez wywołanie żądania HTTP.

Analizując powyższą implementację, mogą nasunąć Ci się dwa pytania:

  1. Dlaczego kod nie jest podzielony na mniejsze funkcje, w których każda realizuje konkretny krok procesu?
  2. Może warto przenieść lokalne funkcje retrieveParam oraz makeFtpAction do osobnego pliku skryptowego, a następnie wykorzystać tę samą implementację w plikach host_ftp_deploy.fsx oraz web_ftp_deploy.fsx? - F# umożliwia takie podejście. W skrócie - uwspólnić funkcjonalność i wprowadzić do niej zależność w poszczególnych skryptach.

Odpowiedź na pierwsze pytanie brzmi: Jak najbardziej można tak zrobić, natomiast jak popatrzysz na kod, to możesz zauważyć, że czyta się go wprost od góry do dołu, w taki sam sposób, w jaki opisany jest algorytm z sekcji Design. Kolejne wywołania funkcji Trace.trace oddzielają od siebie poszczególne kroki. W tym przypadku podział na mniejsze funkcje byłby tylko “cukrem syntaktycznym”.

Jak zapewne się domyślasz, odpowiedź na drugie pytanie brzmi: Jak najbardziej można tak zrobić. Pytanie Co powinno być uwspólnione, a co powinno być rozdzielone? jest klasycznym pytaniem w kontekście wytwarzania oprogramowania. Temat dotyczy zależności, ich definiowania, zarządzania nimi itp. Decyzje dotyczące zależności mają bardzo duży wpływ na utrzymanie oraz rozwój oprogramowania, zarówno ten początkowy, jak i późniejszy. Nie ma jednoznacznego podejścia, a przynajmniej ja się z nim nie spotkałem, w jaki sposób decydować co powinno być wspólne, a co powinno być rozdzielone. Odnosząc się do skryptów wdrożeniowych opisywanych w tej serii, założenie jest takie, aby były one maksymalnie niezależne od siebie, ponieważ realizują inne zadania. W związku z tym kod funkcji retrieveParam oraz makeFtpAction jest kopiowany do poszczególnych plików .fsx. Jakie są tego konsekwencje?

  • Plusy:
    • Jeśli w przyszłości zmieni się koncepcja implementacji konkretnego skryptu, to zmiana będzie konieczna tylko w tym skrypcie. Nie trzeba będzie myśleć o tym, czy zmiana jest w kodzie wspólnym, a jak tak, to jaki będzie miała wpływ na działanie pozostałych skryptów.
    • Jeśli zmiana będzie dotyczyć skopiowanego kodu, to będzie można zmieniać skrypty jeden po drugim, testować i wdrażać niezależnie.
  • Minusy
    • Jeśli okaże się, że skopiowany kod zawiera błędy, to trzeba będzie je poprawić we wszystkich skopiowanych miejscach.
    • Trzeba mieć wiedzę, w których miejscach jest ten sam, skopiowany kod.
    • Jeśli zmiana będzie dotyczyć skopiowanego kodu, to trzeba będzie tę zmianę wprowadzić we wszystkich skopiowanych miejscach

Minusy są dla mnie do zaakceptowania, stąd decyzja o rozdzieleniu funkcji retrieveParam oraz makeFtpAction. Krótkie ćwiczenie dla Ciebie. Przy założeniu, że kod dla tych dwóch funkcji byłby wspólny, wypisz plusy i minusy takiego podejścia. Czy widzisz jakiś związek z powyższymi Plusami i Minusami?

Test & Deploy

Tak jak poprzednio, skrypt testujemy za pomocą PowerShella, pisząc osobny .ps1 na każde środowisko wdrożeniowe. O danym środowisku decydują parametry wejściowe dla skryptu FAKEa np.

#fake build parameters
$winSCPExecutablePath = "winSCPExecutablePath=C:\deploy\blog-comments\winscp\WinSCPnet.dll"
$ftpHostName = "ftpHostName=[host_name_or_host_ip_address]"
$ftpUserName = "ftpUserName=[ftp_user_name]"
$ftpPassword = "ftpPassword=[ftp_user_password]"
#idt.

#execute script
fake run web_ftp_deploy.fsx -e $winSCPExecutablePath -e $ftpHostName -e $ftpUserName -e $ftpPassword itd.

To tyle, jeśli chodzi o funkcjonalność wdrażania aplikacji webowej obsługującej żądania HTTP. W następnym artykule pokaże Ci przykład skryptu, który umożliwia wdrażanie Endpointa NServiceBus jako Windows Service.

=

Komentarze