No i stało się! System komentarzy, na którym ćwiczę różne koncepcje związane z wytwarzaniem oprogramowania, doczekał się nowej wersji. Do tej pory bazował na wielkiej czwórce. Najnowsza wersja zrealizowana jest z wykorzystaniem trójki z nich:

Dlaczego tak? Cała historia zaczyna się w tym miejscu i przewija się przez wszystkie późniejsze artykuły, aczkolwiek początki sięgają wpisu nr jeden.

Host

Proces realizacji całego przedsięwzięcia składał się z trzech części:

  • ADSD - utrzymanie dotychczasowej architektury rozwiązania
  • F# - zamiana kodu C# na F# 5, który upraszcza implementację Sagi
  • NServiceBus - wykorzystanie nowości wprowadzonych w wersji 7.4

Zacząłem od podniesienia F# do wersji 5, NServiceBus’a do wersji 7.5.0 oraz pozostałych paczek Nuget do ich najnowszych wersji. Wszystko ładnie kompilowało się i działało.

Kolejnym krokiem było przerobienie projektów typu Host. Najpierw dla Web, a potem dla NServiceBus Endpoint. Po zmianie plików z .csproj na .fsproj projekty przestały się kompilować. Zamiana C# na F# była pierwszym testem w stylu:

“Czy faktycznie znam już F# na tyle dobrze, żeby móc zrealizować tego typu zadanie?”

Proces przepisywania kodu dostarczył mi niezłego fun’u :) Do realizacji używałem dwóch narzędzi:

Po paru przebiegach coraz lepiej rozumiałem mowę kompilatora. Szybszy efekt:

“…aha…no tak…”

Przykłady wprowadzanych zmian:

  • inne słowa kluczowe opisujące konstrukcje językowe np. klasy
  • ważna kolejność ułożenia plików w projekcie - z góry na dół - elementy re-używalne muszą być “wyżej” niż elementy, które z nich korzystają
  • zasięg określany przez wcięcia, a nie przez nawiasy {}
  • średniki nie są potrzebne

Policy

W tym momencie przyszła kolej na zmianę kluczowych elementów systemu - Policies, w większości zaimplementowanych, jako NServiceBus Saga. Realizując tę część, doświadczyłem tego, co naprawdę kryje się pod stwierdzeniem:

“To zależy”

W poprzedniej wersji systemu potrzebne były dwa projekty. Jeden na kod NServiceBus’a napisany w C#, drugi na kod Logiki napisanej w F#. Logicznie Saga oraz Logika stanowiły jedność. Fizycznie, były rozproszone po różnych projektach. Wszystko zgodnie z zasadami ADSD. W momencie, kiedy Saga przechodziła na F#, można było przenieść kod logiki w to samo miejsce, gdzie kod Sagi i odseparować te dwa elementy modułem. Dzięki temu zniknęła konieczność używania interoperability więc interfejs oraz klasa realizująca logikę przestały być potrzebne. Logiką stały się zwykłe pure functions, których nie trzeba nigdzie wstrzykiwać. Można ich używać tam, gdzie są potrzebne. Struktura kodu uprościła się, a zasady ADSD zostały zachowane.

W tym kontekście, odpowiedź na pytanie “Czy potrzebny jest osobny projekt na logikę?”, brzmiała “To zależy”. Od czego? Od tego, czy mieszany jest kod C# z kodem F#. Jeśli nie, to osobny projekt jest zbędny.

Saga Mapping

W trakcie zmiany C# na F#, skorzystałem z jednej z nowości wprowadzonych w NServiceBus 7.4 - sposobie mapowania Sagi z Message’ami.

Pierwotna metoda mapowania wygląda tak (przykład w C#):

protected override void ConfigureHowToFindSaga(SagaPropertyMapper<PolicyData> mapper)
{
    mapper.ConfigureMapping<RegisterComment>(message => message.CommentId)
          .ToSaga(data => data.CommentId);

    mapper.ConfigureMapping<ResponseCreateGitHubPullRequest>(message => message.CommentId)
          .ToSaga(data => data.CommentId);
}

Najpierw podaje się Message do mapowania - ConfigureMapping, a potem property Sagi - ToSaga.

Nowa metoda pozwala to zrobić tak (przykład w F#):

override this.ConfigureHowToFindSaga(mapper: SagaPropertyMapper<PolicyData>) =
    mapper.MapSaga(fun saga -> saga.CommentId :> obj)
          .ToMessage<RegisterComment>(fun message -> message.CommentId :> obj)
          .ToMessage<ResponseCreateGitHubPullRequest>(fun message -> message.CommentId :> obj) |> ignore

Najpierw podaje się property Sagi - MapSaga, a potem wymienia się Message’e do zmapowania - ToMessage.

Niewielka z pozoru zmiana, mocno upraszcza analizę kodu.

SQL Persistence

W całym procesie zmiany najbardziej obawiałem się wystąpienia niestandardowej sytuacji, która zablokuje zrealizowanie całego przedsięwzięcia. Taka sytuacja zdarzyła się, gdy testowałem zmiany z użyciem SQL Persistence. W trakcie kompilacji pojawiał się komunikat:

error : SqlPersistenceTask: Unable to determine Saga correlation property because an unexpected method call was detected in the ConfigureHowToFindSaga method.

SQL Persistence próbuje wywnioskować, które property z Saga Data pełni rolę correlation.

Ta sama struktura kodu działała w C#, ale nie w F#. Przeglądając source code oraz dokumentację okazało się, że wnioskowanie polega na przeglądaniu kodu IL, wygenerowanego z metody ConfigureHowToFindSaga. F# generuje dodatkowe wpisy w IL stąd przy próbie kompilacji pojawiał się powyższy komunikat

Wielokrotnie już pisałem o sile oraz możliwościach NServiceBus’a i tak też było w tym przypadku. Szybki wgląd w dokumentację i okazało się, że można zmienić domyślnie zachowanie, wskazując jawnie, który element ma pełnić rolę koordynatora. Służy do tego atrybut [SqlSaga]. Użycie w F# wygląda tak:

[<SqlSaga(nameof Unchecked.defaultof<PolicyData>.CommentId)>]
type CommentRegistrationPolicy() =
    ...

Dokumentacja wskazuje o stosowaniu tej konstrukcji w sytuacjach niestandardowych. Połączenie NServiceBus’a z F# można uznać za taką sytuację ;)

Endpoint Common

Następnym elementem do zmiany był Endpoint Common, którego intencją jest współdzielenie podstawowej konfiguracji, pomiędzy wszystkimi Endpoint’ami.

Multiple Message Conventions

Ponownie, w trakcie zmiany C# na F#, skorzystałem z jednej z nowości NServiceBus’a - Multiple Message Conventions.

Po przepisaniu kodu jeden do jeden, konfiguracja konwencji wyglądała tak:

let conventions = endpointConfiguration.Conventions()
conventions.DefiningCommandsAs(fun t -> t.Namespace <> null && t.Namespace.EndsWith("Commands") || t.IsAssignableFrom(typeof<ICommand>)) |> ignore
conventions.DefiningEventsAs(fun t -> t.Namespace <> null && t.Namespace.EndsWith("Events") || t.IsAssignableFrom(typeof<IEvent>)) |> ignore
conventions.DefiningMessagesAs(fun t -> t.Namespace <> null && t.Namespace.EndsWith("Messages") || t.IsAssignableFrom(typeof<IMessage>) || t = typeof<NServiceBus.Mailer.MailMessage>) |> ignore

Ze względu na to, że klasa NServiceBus.Mailer.MailMessage korzysta z domyślnej konwencji NServiceBusa, trzeba było ją zachować, używając dodatkowego warunku ||.

Nowy sposób pozwala dodawać własne konwencje do już istniejących:

let conventions = endpointConfiguration.Conventions()
conventions.Add(
    { new IMessageConvention with
        member this.Name = "Type name suffix"
        member this.IsCommandType(t) = t.Namespace <> null && t.Namespace.EndsWith("Commands")
        member this.IsEventType(t) = t.Namespace <> null && t.Namespace.EndsWith("Events")
        member this.IsMessageType(t) = t.Namespace <> null && t.Namespace.EndsWith("Messages")}) |> ignore

Metoda convention.Add przyjmuje w parametrze implementację interfejsu IMessageConvention.

Dzięki temu zniknęła konieczność jawnego definiowania konwencji dla NServiceBus.Mailer.MailMessage - uproszczenie.

Object Expressions

F# posiada bardzo fajną konstrukcję - Object Expressions. Dzięki niej można zakodować implementację interfejsu w miejscu jego użycia. Przydatne w sytuacjach, w których interfejs wykorzystywany jest tylko w jednym fragmencie kodu. Konfigurowanie konwencji dla Messge’y idealnie wpasowuje się w ten scenariusz, dlatego skorzystałem z tej konstrukcji przy ich definiowaniu.

Testy

Ostatnim, dużym fragmentem do dostosowania były testy jednostkowe oraz integracyjne. W wersji C# wszystkie zależności były dostarczane przez interfejsy, dzięki czemu w testach można było wstrzykiwać fake’owe implementacje. F# obsługuje interfejsy i mogłem pójść tą samą ścieżką, ale chciałem sprawdzić, czy można osiągnąć podobny efekt, korzystając z konstrukcji funkcyjnych :)

  • wartości dostarczane przez jeden z dostępnych typów danych: simple, tuple, record, …
  • zachowania dostarczane przez funkcje

Efekt? Policy to klasa. Jak klasa, to można w niej definiować konstruktory. NServiceBus, przy tworzeniu instancji Sagi wywołuje konstruktor bezparametrowy. Test może wołać dowolny konstruktor. Rozwiązaniem jest użycie dwóch konstruktów.

Przykład dla wartości:

type CommentAnswerNotificationPolicy(smtpFrom: string, blogDomainName: string) =
    ...
    new() = CommentAnswerNotificationPolicy(
                ConfigurationProvider.smtpFrom,
                ConfigurationProvider.blogDomainName)

Główny konstruktor przyjmuje dwa parametry typu string. Drugi konstruktor woła pierwszy, dostarczając wartości pobrane z konfiguracji.

Testy:

module PolicyTests =
    ...
    let getPolicy smtpFrom blogDomainName data =
            CommentAnswerNotificationPolicy(smtpFrom, blogDomainName, Data=data)
    ...
    [<Test>]
    let Handle_RegisterCommentNotification_FillProperPolicyData () =

        // Arrange
        ...
        let policyData = PolicyData()
        let policy = getPolicy "[email protected]" "sampleBlogDomainName" policyData
        ...

Funkcja getPolicy przyjmuje parametry smtpFrom, blogDomainName oraz data. Przekazuje je do konstruktora CommentAnswerNotificationPolicy. Parametr data podstawiany jest pod publiczne property Data. Test woła getPolicy, podstawiając odpowiednie wartości.

Przykład dla zachowania:

type GitHubPullRequestVerificationPolicy (checkPullRequestStatus: string -> string -> Async<ResponseCheckPullRequestStatus>) =
    new() = GitHubPullRequestVerificationPolicy(GitHub.checkPullRequestStatus)

Główny konstruktor przyjmuje funkcję, która zawiera dwa parametry typu string i zwraca, w sposób asynchroniczny, wartość ResponseCheckPullRequestStatus. Drugi konstruktor woła pierwszy, dostarczając implementację funkcji zgodną z oczekiwaną sygnaturą.

Testy:

module PolicyTests =
    ...
    let getPolicy() = GitHubPullRequestVerificationPolicy(fun _ _ -> async { return ResponseCheckPullRequestStatus(PullRequestStatus.Open, "ETag_123") })
    ...
    [<Test>]
    let Handle_RequestCheckPullRequestStatus_ProperResult () =

        // Arrange
        ...
        let policy = getPolicy () :> IHandleMessages<RequestCheckPullRequestStatus>
        ...

Funkcja getPolicy zwraca obiekt GitHubPullRequestVerificationPolicy. W parametrze konstruktora przekazuje funkcję lambda, symulującą zachowanie, które polega na zwróceniu statusu odpowiedzi na komentarz. Test woła getPolicy i rzutuje zwrócony wynik na odpowiedni typ.

Pozostałe zmiany dotyczyły usprawnień pracy z solucją oraz jej czyszczenie z nieużywanego kodu. Całą implementację wraz z historią zmian możesz podejrzeć na GitHub’e.

Podsumowanie

F# 5 pozwala programować NServiceBus Saga, w taki sam sposób, jak C#. NServiceBus 7.4 wprowadza usprawnienia, które ułatwiają realizację końcowego produktu. Z wielkiej czwórki ADSD, NServiceBus, C#, F# zrobiły się dwie, równoważne wielkie trójki:

  • ADSD, NServiceBus, C#
  • ADSD, NServiceBus, F#

Od tego momentu, jeśli dodajesz komentarz na tym blogu, to całość realizowana jest z wykorzystaniem ostatniej z nich :)

=

Komentarze